شمارهٔ ۲۳۹

بیا ایکه جانرا مداوا تویی که ما دردمند و مسیحا تویی جهان چون تن است و تو جان جهان که چون جان نهان و هویدا تویی چو ظاهر بباطن بیامیختی گهی ما تو باشیم و گه ما تویی غلط میکنم ما و تو خود کجاست در آنجا که ای جان تنها تویی بزن آتش ای عشق در ما و من که ما جمله لاییم والا تویی بهر گوشه ای از تو صد فتنه است که سرمایه شور و غوغا تویی تو معشوقی ای عشق و هم عاشقی که لیلی و مجنون شیدا تویی ز عالم چو آیینه ای ساختی تماشاگر و هم تماشا تویی فزایش نخواهم من از دیگری که روح مرا راحت افزا تویی ز هر ذره جلوه دهی حسن خویش که در دیده پیوسته بینا تویی گر آشفته آید حدیث حسین تو معذور دارش که گویا تویی