شمارهٔ ۲۳۹

شکاری گر به دام افتد چه شد زینها هزار افتد خوشا اقبال صیادی که در دام شکار افتد گذشتم بر خزان باد بهارم خون به جوش آورد چه خواهد شد اگر روزی گذارم بر بهار افتد محیط عشق خوبان زورق آشام است گردابش درین دریا عجب دارم که موجی برکنار افتد چنان گرم ره شوقم که گاه ناتوانی ها نگه آرد به پروازم اگر پایم ز کار افتد به معشوقی نزیبد هر که دارد نام معشوقی ز صد خوبان یکی باشد که شاه و شهریار افتد ندیدم در جهان یاری که از دل غم برد بیرون غمم افزون کند هر کس که با من غمگسار افتد نه هر دل قابل دردست و هر جان باب نومیدی به صد خون لاله ای از یک چمن گل داغدار افتد پسند ناکسان بودن نشان ناکسی باشد چه بهتر دردمندی گر ز چشم روزگار افتد بیا و موج زن دریای رحمت را تماشا کن به هر جا قطره ی اشکی ز چشم اشکبار افتد وفای دلبران بهتر که دایم بی وفا باشد قرار عشق آن بهتر که دایم بی قرار افتد سخن در امتحان کوهکن بود ارنه می بایست که برق تیشه آتش گردد و در کوهسار افتد من و غم سال ها فیاض با هم داشتیم الفت بدان گرمی که بعد از مدتی یاری به یار افتد