İsimsiz Şiir

Rüzgarın hüzünlü ezgisini dinliyorum bozkırın ortasında, yapayalnız.. akşam alacası çökerken duvarlarıma yine gölgesi düşüyor yalnızlığın... /bozkırın rengine boyanıyor hüzün../ dağlar rüzgarın ağıdını dinliyor, yalnızlığımda, kendi yalnızlığını buluyor, ağlıyor, bir kaç damla gözyaşı yüreğimle buluşuyor... başımı kaldırıp gökyüzüne ışıtılarını seyrediyorum yıldızların, yamaç gözlerimden aşağı süzülüyor yeniden yaratılan nehirler, gözlerimden isyan taşıyor dünya başka bir boyuta taşınıyor ve kendi isteğiyle herşey susuyor..