Sürgün Saatlerde...

Gece.. Yürek sürgünde.. Yürek rehin.. oynaşırken aklımla, dalga geçip, küçümserken kendimi... önce yolum düştü sana, sonra da laf dinlemez aklım, gecenin bir vaktiydi.. zifirler çalındı düşlerime, sensizliğime... yoksunluğum senden miydi yoksa benden mi? bilemedim... ansızın doldun.. doldun da kabardı yürek hasretinle, sürgün saatlerde... hasretini gördüm içimde bir yerde, özenle sarıp kaldırdığım, inatla yok saydığım... alevlere yenik düştüm yine, kızdım kendime... teslim ettim yüreği yeniden alevlerin sarı-kırmızı rengine cayır cayır yansın, kalmasın hiç birşey geriye... vurdum kendimi hayalimde yarattığım dağlara, sırtımı verdim amansızca esen rüzgarlara, yürüdüm ha yürüdüm ucu bucağı olmayan dağ yamaçlarımda... serinler belki sensizliğim yürekte... vurdu yine sevdan / dayanılmaz... ne çare bulunur, ne unutulur, çektim kendimi kabuğuma, dondurdum ilişkilerimi dünyayla, başladım yeniden yaşamaya sürgün saatleri, yatıştırana kadar yürekteki seni!