Yalnızlığa Dair...

kimbilir ne öyküler yazıldı sana dair, yüreğin laflaması gibi kalemden dökülen.. kırmızıya bulandı bazen kalem ucu, alev alev akan nehir oldun.. kimi zaman içli bir şarkı.. yetmedi...söyleminle iç acıtan şiir oldun... içine işlendin gönüllerin... yarı dua, yarı beddua oldun dillerde... baharda ayrı yeşerdin, doğayla bir olup yüreğin içinde açtın.. bol çicekli bir tasvirin oldu gizli gizli büyürken, tohumların yayıldı her yere.. ertesi bahar yeniden açsın diye üşenmeden yaralı yüreklerde... yazları gürültücü bir akşam gibiydin yalnızlık, inadına sana isyan eden, sahte kalabalıkların ay'la buluştuğu o koyu mavi geceler içinde... beklerdin elinde kırmızı bir şarap kadehiyle sadık sevgililer gibi... yüzünde anlayışlı bir ifadeyle... dudaklarında tanımsız bir tebessümle... kollarına düşeceğini bile bile... büyüdükçe insanlar algılanışın değişti kimi zaman bir kurtuluş oldun yara almış, sızlayan yüreklere, kimi zaman bir kaçış dinlenme vaadiyle kandırdığın yorgun düşmüş yüreklere... üstlerine kokun sindi sana bulaşmışların.. yüzlerine bakınca anlaşıldı sana düştüğü yalnızca insanın... 15/Temmuz/2007