Ey Yar...!

Sana seni yazmak istiyorum yine Hiç bir şekilde süslemeden üzerini İçimden geldiği gibi , katıksız Sana Yusuf diyorum da yine kimseler duymuyor Ve yine kimseler bilmiyor sana seni yazdığımı Ve yine kimse bilmiyor sessizce sana çoğaldığımı Seslenişimi duymuyor kimse Yüreğimin tenha odalarında özenle katlıyorum senli umutlarımı Ve sonra çeyiz diyerek kaldırıyorum el değmemiş raflarına Bekliyorum... Yüreğim coşkun akan bir nehrin taş tutmaz yatağı sanki Ey yar! Sen bilmesen de ben geliyorum... Suskunluğun ötesinde bekleyişimin kelimelerle inatlaşmasıdır sana seslenişim Biliyorum ey yar! Beni biliyorsun... Seni biliyorum.. Duadasın şimdi, sessizce içine yağıyorsun Damlaların önce seni ıslatıyor,bil ki ardından beni Yüreğine düşmeden ahın Önce gelip beni buluyor Bana düşüyor önce Sonra benden yol alıp seni buluyor sessiz, sedasız. Sen duymuyorsun ... Ve ben belki de en çok bunu seviyorum... Seni bilmeyi, Sende bilinmeyi.. Sen yine sürdür sessizliğini, sevgili! Sen yine sus, hiçbir şey söyleme istersen Bozma sessizliğini Ben seni beklerim Ben yine beklerim... Sonuna dek.. Sabrımın en keskin taraflarıyla Bu yüreği duayla bilerim...!