Issızım

Sövebilir Kovabilir Sarılabilir Gülebilirdi de Yapmadı Zaten yapsa ölürdüm Bilmedi Anlayabilirdi Anladı da… Koca bi dalga gibi kıyısına vurdum Ayaklarına dolandım Duymadı… Bilirdim Kötü değildi Hep kötüymüş gibi yapardı Ama değildi Göğsünün altında Bıkmadan türküler söyleyen Bi yüreği vardı Unuturdu… Ben unutmazdım Kendi yüreğine kendisi sağır olurdu Ben türkülerini hep duyardım Başka kimse duymazdı Yüreğini sıkı sıkı saklardı Neden korktuğunu kimseler bilmezdi Ben en çok sevmezdi diye korkardım Sevmedi… Beni sevse Onu hiç yormazdım Sevmedi… Sanki sevmeyi hiç bilmezdi Sanki hep unuturdu Her unutuşunda ben ölürdüm Anlamadı… Bu kadar uzaklık aramıza nasıl sığdı İçimizdeki şairler neden öldü Bu ölümleri cebime kim koydu Neden bu kez bana gülmedi…. Bilemedim… Gözlerindeki O inat aldatmıyorsa seviyor dedim, Bir şey söylemedi Hiç bi şey yapmadı Bu yalnızlığı çözmedi Gözlerin aldatmıyor demedi Sövmedi Gülmedi Sustu... Kızdım Sözleri tutamadım Sövdüm Yüreğindeki küçük çocuğu küstürdüm Kıyamazdım Sarılamazdım da Gittim Aşk da gitti Her yan buz kesti... Bildiğim tüm aşkları tutuşturdum ısıtmadı Ben senden daha çok üşüdüm yüreğini avuçlarımdan düşürdüm Sen gözlerini bana yumdun İnadını göremedim Zaten yalnızlığı da çözemedim Şimdi Issızım ...