İntizar
M Mehmet Taşkesen
0
Altın Yaprak
Issızım!
Geceleyin
Koşamayacak kadar.
Yorgunum!
Vuruşamayacak kadar,
Meydanlarda, ak güvercinler için.
Vurgunum!
Soğuk bir kış akşamı,
Irmağın kenarına
Konan bir martıya.
Yalnızım!
Musa gibi.
Elimde sadece bir asa
Ve Meryem’im, kucağında
Konuşan bir bebeyle,
Etrafında havariler.
Ve on üçüncü havari.
Dostluk mu? Hayır....
Sadece ihanet.
Ahmed’ im!
Hıradaki o yalnız adam
Ürkek bakışlarla,
Namus-ı Ekber’i dinleyen
Lakin havarisi yok yanında.
Yürüyorum!
Köyden kente uzayan
Ipıssız patikalarda.
Ve adı mecburiyet olan caddenin
Her bastığında üzerine,
Çamur saçan kırık parkelerinde.
Sonunun nerede biteceği belirsiz
Yalnız,
Doğruluğundan emin olduğum
En emin yolda.
Yaşıyorum!
En acımasız baskınlarla
En mahrem bir şekilde
En onulmaz çağda.
Zor bir zamanda,
Dilimizde anılmaz şarkılarla.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş