Rüzgarla Küslük Olmaz

Her acının ve aşkın mutlak mağlup kederiyim Mutluluk orucunda nedense seferiyim Yokluğun çivi misali duvardan sökülmez Yanan yağmur boş yere yanağına dökülmez Aşkıma mülteciyim asla dönüş yok bana Bir kere yandım öyle kolay sönüş yok bana Hakka varan sonuma hasrettir tecellim İştiyak içindeyim korkmam gelsin ecelim Ufukların kanadına taktığım karanfil Memnun değilsem şunu bil ki ruhumdur sefil İsyan edip kendi cehennemimi ateşlemem Uçurtmam düştü diye kızıp, rüzgâra küsmem Nilde eğlenen mutlu timsahlar yerli değil Rengim karaysa korkma yüzüm ak, kirli değil Yetim kalmış yağmura sevdalarım çöllerde Hangi ihanetin bedeli ahu zar güllerde Koca nemrutu küçük sivrisinek öldürür Yenilmez Yavuzu bir çıban attan düşürür Beni varlıkta değil gülüm yoklukta ara bul Bir muammayım say ki meçhul adım İstanbul Akılsız bir arı çiçekte tatlı altın bulur Dağları delen yüreğim iki kaşa kul olur