Medhal

MEDHAL I. Musikicibaşı, sen iyi bilirsin Sudan olduğunu her dirinin; Kederler ki gözyaşlarından can bulurlar, Sevinçlerden daha diridir onlar. Şimdi var olmayan o bahçeler, Bir de yer altı suları izlensin; İzlenmelidir de nedendir, Çekildi köşeye arzular... Elem demidir ve bu bezmin, Dağılması yaklaştı, bu hazin; Her dirinin, bahçelerin ve kederin, Göğe yükseldi suyu, bulut yok. Geri dönmez o su ey mutrip, Dönse de göremem ki ben... Güllerin şevki yok ey mutrip, Sadece hakkı var kederin. II. Bir tavus becerisiyle renkleri, Sermesin önüme artık Mâzi, Nağmeler yayılsa hemen şimdi, İsfahan perdeleri isterdim... Ağaçlar ve ağulu bir ağıt, Günlerden derlenmiş bir ahenk. Kader ve Çengelköy’de bir çeng... Göklerin dürülmesi yakın mı ki? Yırtılmasın mı yıpranmış yürek, Ümit Alpertunga’sını sırladık... Arzuları attık kuyulara; Neden kendimizi daima Gelecek elemlere hazırladık. (ÇENGELKÖYDE BİR ÇENG, 1994-1996)