İki Yasaklı

Seni unutmak yasak anlatmak yasak seni yasak, seni konuşmak dil orucu tutmak gibi asmak gönül sarayımın duvarlarına resmini okumak gece saçlarına en sırlı mûsikî nâmelerini ya da tutup ellerinden gezdirmek seni gökyüzü bahçelerini “Seni seviyorum” diyebilmek var ya avuçlayıp güneşi rüzgârı toplayıp mehtâbı yıldızları alıp kucağına denizi koynuna koymak gibi Beni kahreden kırmızı gecelerimde bile içlenip böyle hiç ağlamadığım sanma ki yasaklım sen hayatımda sıradan biri Ne yapsam nasıl etsem nereye gitsem kâh gül olup esiyorsun rüzgârın eteğinde kâh hasretimsin yanan akşamın kasvetinde kâh Leyla akıyor sırma saçların kâh, ürkek duygularımızı konuşuyor bana sürgün gözlerin… ve dökülüyor uykusuz aşkın acı dilinden "sûz-i dil" şarkılar… şimdi biz ateşe diz çöktüren İlâhî bir terbiyenin su gibi sızıp gittiği hayatımızdan şu devirde ulvî bir öğretinin iki baş bir gönül köhnemiş ve süflî zamana direnen göz göze bir can hüzünlü bir damla kan ama yan yana iki yasaklı değil miyiz her an acılar çekip sisli sözlerimizle buğulu gözlerimizle aşkımızı köşe bucak saklayan iki yasaklı Nereye baksam mecnun zamanlara dalıp gidiyor gözlerim yine seninle demleniyor kat kat kederlerim yemin olsun ki toprağı dirilten her damlanın yüreğine gönlümü bir çöl gibi içen şehlâ gözlerine düştü mü kalbine insanın bir kere ateş ne söndürebiliyor yağmur ne küllendiriyor güneş bu aşk elem seherlerinde yaprak yaprak açıp her mevsim yastığına taze güller dökecek seni mutlaka duyacağım vurgun yemiş bir kalbin İnce ağrısında dalga dalga sensizliği soluyan denizlerin ıssız kıyısında her baharın mayısında bu aşkın yanık izleri olacak belki de pembe yanaklarında o zaman benim cennetim olacaksın elinde yine kırmızı bir gül olacak…