Yakın Döğüş

Bozuldu bak, dünyanın ezberi Ağaçlar bile şaşırıyor günleri, Düşünelim bakalım; Bir şey vardı, o neydi? Üzmezdi gücümüzü, kaldıramadığımız taş Tenha bir yer seçilirdi, söylemek için. Geçim ehliydi yoksulluk bile Şükretmeyen ne bilsin! Değil mi? Pusu kurmazdı kimse, suyun başına Gitmezdi çöpe hurmanın çekirdeği Bilirdi yolu bütün mevsimler, Bir damla su, yaprağın ucunda Dünya derdik, böyle bir yer. Hiçbir şeyi tek başına yeme Diyen sahabenin sözünü Karıncalar tutuyor ancak. İnsan olmanın verdiği güzellik Soluyor durmadan, bir bak.