Düşmeye Görsün İnsan

Kırık kanatlı bir martı hüznüdür şakaklarımdaki al Hep dolanır sevda boynuma terkederek geceleri Boylu boyunca yeşerir ümit Aç ve sefil duyguların girdabında.. İlk dönemecidir söylemimde başlayan Bu yüzden duraklamalarım hiç son bulmaz ardı ardına gelen tümcelerde.. Artık karadır denizin rengi Bir başka renge boğulur ufuk Gizem dolanır yalnızlığa Elim sükûttur kıskanır ruhum beni. Bir minik itin önünde Can havliyle koşturma başlar İçimde melankoliye uzlaşı duran korku Yazıklar olsun dostlara, Yazıklar olsun Daha bir kanadım varken! Üstelik ayağımda sürçmemişken küçük bir çakıla Kıyında dolaşır olmama rağmen Yüreğimde bitmemişken Dolu dolu can varken ruhumda.. Düşmeye görsün insan..., İçinde büyüdüğün deniz bile kararır Kanadın biri kırık ne söylesem ki..