Gönül Eri..

Bu gün yüce dağların kahverengisiyim Gittikçe kızaran ufkun,bir nefeslik aleviyim Aklıma geçmez sözüm, sanmayın deli-divaneyim Ne gülüm, ne sümbülüm ne bir başka çiçeğim.. Engin denizlere açılmış kayıkçı, bi-çareyim Küreklerini yitirmiş, suda çırpınan acezeyim Esse de üzerimde yalın rüzgâr,neden korkup sineyim Düşmüşse fiil köküne kafiye, nerden bileyim…?! Gönüllere seslenen kendince bir türküyüm Hiçbir kılıcın kesemediği aşkın divanesiyim Korkum yok karanlıklardan, ışk'ın bendesiyim Ne uyak, ne sarmal, ne cinas,yarım kafiyeyim.. Varsa bir yamalı hırka,bir parça ekmek bölüşeyim Yeter ki bir dost olsun ben gönül eriyim/seveyim. Sanmayın yanar/yıkılır sinem, erir cismim "Bana bir harf öğretenin binyıl kölesiyim!". Kokusu kendine yeten boynu bükük çiçeğim Dem vursam da gökyüzünden yerde bir zerreyim. Şairlik dostlara kalsın,varsın hediyem olsun ; Atın beni ilk durakta ,kendimce inip gideyim..