Ellerin Kalkan Gibi

ırmaklardan alanlara taşındın yanlızsın bir tür ormansın kaf dağına senden geçiliyor kucağında en yanık leylaklardan bir deste gencecik aşk ağrıların sendin o çok boyutlu yoğun yumruklu damarlarda kesiksiz bahar gövden çatırdıyordu özlü ekmeğini doğanın emekle yoğuran kadınlar gördün ovaların uğuldayan sııcaklığında gelincik gibi bir o yana bir bu yana çapa sallayan büyüdün güzle donanık anne işte göçmüş omuzları babanın almış başını gidiyor zulmun kervanı yılmadın usanmadın aldanmadın ellerin kalkan gibi yüreğinin üstünde bir cinnete savaş açtın