Koca Çınar

Koca Çınardı o Özü sağlam Gökyüzüne ulaşmış elleri Avuç açar dimdik Ayakta yaşlanmanın keyfi onda Koca çınardı o Neler gördü neler Yıkamazdı hiçbir rüzgar Kah başı bulutlu Kah sevinçli Asırları yardı geçti Ne heyacanlara dayandı İçti suyunu kana kana Ne bunaldı ne de sondan korktu Koca Çınardı o Gözyaşları hep içine aktı Görmediği kalmadı şu alemde Ulu gölgesinin altından geçti nesiller Yaradana hep şükretti Gelinciklerden taç taktı Buket olup onca yaprağından İlkbaharda sonbaharı yaşadı Koca Çınardı o El aman el ayak çekilmeden Son nefeste ayakta Gücünden eksilmeden Uludağlarla arkadaştı Koca çınardı o Maviliklerle kardeş Yeşilliklerle yoldaş Göz açıp kapayıncaya kadar Koca ömre koca bir Çınar gibi Taştan mermer kesilirdi Doğa anaya el sallarken Anılar yüreğinde dal dal Maziye kanat gererdi Yaşadı,yaşam adına Koca Çınar... İlhan Koruyucu (c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.