Gönül Ocağından Böyle Bir Şiir…
İ
0
Altın Yaprak
Arı bilir, bal alacağı çiçeği,
Her çiçekten, dikenden alır bârı,
Ak pürçekli anamın var leçeği,
Dostun kıymetini bilir ancak yâr,
YAŞLI ŞAKAKLARA YAĞAR BEYAZ KAR.
Bülbülün feryadı dilde, gül diken,
Çileyi, acıyı bilir, ah çeken,
Sırtında yük, günaha tohum eken,
Elinde bastonla ayakta seken,
ÂŞIĞA İLAÇ OLUR, ETTİĞİ ZÂR.
Gül bahçesine girenler gül kokar,
İlahi nur çeşmesinden nûr akar,
Güzel gören düşünür, ibretle bakar,
Aşkın ateşi, âşık olanı yakar,
MECNÛN’U DELİ EDEN HALLERİ SOR.
Sevenler sarhoştur, beli bükülmez,
Sevda pazarında nazı çekilmez,
Gam çekmez yiğidin saçı dökülmez,
Mevsimi gelmeden, bostan sökülmez,
NİCE YİĞİTLERE MEYDAN OLUR DAR.
İnsan beşer, hayat içinde şaşar,
Zaman gelir, çağıldayarak coşar,
Nafakası için durmaz koşar,
Dünya bir istasyon, yolculuk yaşar,
ZEHİR AKITIR DURUR, GÖREVLİ MÂR.
“Çile bülbülüm çile” hayat kapısı,
Siteme dayanmaz insan yapısı,
Nefis doymaz, versen dünya tapusu,
Esâret-i Kelepçe, zindan mahpusu,
BÜLBÜLÜ USANDIRAN, GÜLLERDE HÂR.
İnsan gider; ince, uzun bir yolda,
Çileler yüklenmiş her iki kolda,
Yaratan sırları, hikmet-i “ol!”da,
Melekler bekliyor sağ ile solda,
KEMÂLİ’DEN NEFSİ, KENDİNE SOR.
KEMÂLİ
Hak sahibinin izniyle yayımlanıyor: İlhan Yardımcı
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş