Ey Aşk Sana Sesleniyorum!

Ey aşk sana sesleniyorum ama orda mısın bilemiyorum. Varlığına yazıldı binlerce satır, Adem seninle kavuştu Havvasına. Bir giz idin, sadece bir giz oysa yazılmıştın insanlığın lisânına. Göğüsler çatlardı sıcaklığında, mecnunlar çölde hep seni arardı, bir "Hû" kadar yakındın oysa gayeler hep senin içindi. En çıkmaz sokaklar hep sana çıkardı, yokluğun acıydı çoğu kez halbuki varlığın da... Ey aşk sana sesleniyorum ama orda mısın bilemiyorum. Yaramı kanattım yine dün gece bahçesinde dolaştım gecenin, zifirî. Topladım yıldızlarını birer birer aydınlığı boğdu karanlık. Bir hasret türküsü tutturdum acemi Efendim geldi birden hatrıma, annemi düşündüm ardından babamı... Titredi yetim kalmış nefesim, vurdum kıyısına en ölü denizlerin, ağıtlarını dinledim deniz kızlarının. Ağlamaktan ar ettim, geçici... Ey aşk sana sesleniyorum ama orda mısın bilemiyorum. Uçurtmamı vurdular, hüzünlü bir çocuğun gözlerinde. Dalları yemyeşil umutlarımı soldurdular. Yine yalnızlıktan bozma elbisemi giydim, en güzel kelimelerimle kanat çırpıyorum, en güzel nağmelerimle sesleniyorum, sana: Söyle senin de acıdı mı hiç canın? Ta derinden kanadı mı yüreğin, bizim gibi? Özlem duydun mu hiç cennet yüzlülere? Sahi sen hiç aşık oldun mu, ey aşk ya da terkedilin mi ebedî? Ey aşk sana sesleniyorum ama orda mısın bilemiyorum. İhanet ettim zamana yeniden, aldattım kelimelerimi sahte gülüşlerimle. Şikayet ettim hep senden, kucağında uyurken nankörlük nakşolmuştu tüm hücrelerime seni şeytanın sahte renkleriyle boyadım hep fanilik kisvesine bürüdüm bencilce aldandım iki çift göze, bir tatlı söze sahi seni de bir yaratan var dı değil mi? Unuttum, benimsin sandım bitmemecesine. Söyle, söyle şimdi bana Allah aşkına Layık olabilir miyim sence Efendim'in aşkına?