Umut Defteri

Büründüm gecenin karanlığına İsmimi cismimi unuttum gitti Düşündüm seni bir anlığına Mücessem ruhunla avundum gitti Mekanlar içinde bîmekanım ben Hüznün kollarında nazargâhım ben Var olan yokluğuna mübtelayım ben Kabuklaşmış zihnimi kanattım gitti Yok oğlu yoksun varken aslında Hayalin de kayıp inan aslın da Kerem'e sordum ne var Aslı'nda Duyunca tutuştum kor oldum gitti Ucu bucağı yok ıssız yolların Dilinden anlamam sessiz dağların Nigehbânı oldum sensiz anların Umut defterini kapattım gitti