Kayıp Oldukça Özgürüm...

akşam üstleri kayıbım cebinizde kalıyorum para üstü bile olmuyor yalnızlığım cebinizde olmasa soğuktan donacağım önce ısıtın sonra harcanırım kayıbım balkon köşeleri benim sardunyanın dibi dünyanın çevresi kül tablası yarım izmarit aramayın yanmaktayım kayıbım defter aralarında tombulum gövdemi koysanız kaybolurum kayıbım bir yandan yanan çakmaklara hele türkülere unutulmuş çocuklara sevdaya yakılmışlarsa kayıbım cebe dökülmüş tütünlerin arasında biri yıkayıp rengimi açsa sonra kapatsa gün başlasa kayıbım olmasam sizinle oynardım köşe kapardım en çok siz gelmezdiniz ben sığmazdım her yere saklanırdım kayıbım adımı unutmadım ve sen esmer su boğazı yakan içki kıvamı beni hatırlama ha'la kayıbım sıcaklığında arada bir saçlarımı okşa kayıplığın değil yalnızlığın hatırına gelmeyin bu taraflara fazla köşe yok sokak var altımda kayıbım kaldırım taşları arasında izmaritim yazısı silinmiş kayısı çekirdeği belki yan yana taşlar arasında kafasını çıkarmaya çalışan gök yüzüne küçük elini uzatan çiçek açmayan kayısı çekirdeği çıkıp giderken bu şehirden kendimi arayıp bulsam ve sen saçları sarı gelin içinin bir yanında bırakıp beni kaybettin elim ayağım çarşı pazar bırakmış bozkırları kasaba şehir seni arar kayıbım denize yakın vapur seslerinde yokum ıslak martı çığlıklarında tavada kefal palamut taranmamış saçları rakı konmuş sofralarda çocuğum açıklarda unutulmuş her yer elime yakın kurtuluş yokluğuma yazılar düşünüyorsun beni arıyorsun ben ölümlere kayıp gidiyorum dizlerim çürür dirseklerim kanar kan sen olup akar - son mektubu saklanır bir umut geleceklerin - beklenirim kayıplığı sevsem de kırlangıçlar geldiğinde bağırırım sesin hala bende ölmek ayıp değil iki gözüm kayıp olmak ayıp nerendeyim şimdi söyle kendimi kaybettim sevmiş bulundum hükümsüzüm olsun bir son sözüm şimdi beni çözün kayıp oldukça özgürüm korkarım cennetinde bile olmayacağım kayıplıktan evvel keşke doğmasaydım babam olarak kalacaktım...