Düştüm / Yüreğime Değmeden Gözlerin...

Ne büyürsün ne ölürsün yanıpta köz olursan aşk ile... Bir deli sevdaydı yaşamanın varlığı Bir hayın boşluk doldu ellerime Bir hayın kuytu kalabalık oldu yokluğuna Tek kişilik bir oyundu kuşandığım Tek kişilik üşüme uğultusu En derin nefesinde kayboldum cigaranın Rüzgarın en keskin yanına sırt verdim o gece Ve resimleri artık siyah beyaz anıların Yaşanmışlıkların arefesinde hüküm giyerken düşler Öylece yalınayak kaldım o gece Hayat yolunda adımlarım kırılgan düştüm… Aşkı Veysel ' de sonlandırdığını sandı dünya Veysel in gören yüreğinde boğulmuştu aşk Ben o aşkı yoğurdum karanlığın orta yerinde Kan kızılı gözyaşlarımla suladım Hançerlenmiş yalnızlıkların sarhoşluğunda Çocuksu yanımı avuçlarıma aldım Çocukça tebessümlere saldım dudağımı o gece Çatlayan dudaklarımı rüzgara verdim Üzerime yağdı şehir uğultuları Yol kenarı yeşilliğiydi içimde ki burukluk İki adım sonrası tüneldi İki adım sonrası karanlık Işıkları sönmüş bir İstanbul dokundu bedenime Hoyrat bir sızı gibi Apansız yakalandım Yokluğuna o gece Parçalanmış bir çift adım dolandı ayaklarıma düştüm… Düştüm Kuytu yanına sevdanın Düştüm Hayatın ellerinden Yüreğime değmeden gözlerin Düştüm...