Eylül'dü Vakitlerden

Sustun ya... Ardın sıra sustu kuşlar Eylül ' dü vakitlerden Ve ağır kanamalı bir gülüş artık zaman Çığlıkları tutsak... Bir yalnızlık salınır odamın duvarlarından Üstüme yığılır sonra Ben haykırırım zamana inat Üryan çığlıklar doldurup dudaklarıma Sustun ya... Gömüldü bakışların muhabbeti Ant içilmiş bahar sustu Yumruklarım sustu Ve meydan meydan verilmiş kavgalar sustu Iraklaşmış bir tebessüm şimdi sevda Sokaklar çıkmaz Köşe başları tutuldu Ve doğruldu namlular Şafak sustu... Sustun ya... Zebaniler arasında ezildi ruhum Eylül ' dü vakitlerden Kuşatılmıştı ordularım Mahpus sustu Parmaklık sustu Ölüm üzre edildi bütün kelamlar Kalem sustu Kağıt sustu Şiir sustu... Bir çirkin surat ses verdi pencere ardından Sırıtkan bir eda takınıp Cellat konuştu Urgan konuştu Dâr ağacı konuştu...