Beyazlı Günler

Kayın ağaçlarıyla uyanıyorum bugünlerde ve buzdan bir aynanın önünde, alnıma dökülmüş buğday saçları tarıyorum. Soluğumla karışarak köpürüyor süt. erken saatte kolay köpürüyor. Ve nede camı buğulatsam, yine senin bir çocuk parmağıyla resmedilmiş adın çıkıyor: Masumiyet. onca uzun zamanın ardından. Bugünlerde acı vermiyor unutabilmem ve anımsamak zorunda kalmam. Seviyorum. Beyazbir kor gibi tutuşarak seviyorum ve teşekkür ediyorum İngiliz selamlarıyla. Bunu yapmayı uçarken öğrendim. Bugünlerde martıları düşünüyorum, onlara bir aşağı, bir yukarı kanat açarak, bembeyaz bir ülkeye uçtum. Ufukta benim efsane kıtamın, oralarda beni, üstümde bir kefenle terk etmiş kıtamın görkemli çöküşünü algılıyorum. Ben yaşıyorum, uzaklardan onun kuğu şarkılarını dinliyorum! (Çeviren: Ahmet Cemal)