بخش ۱۸۶ - قطرهٔ آب

مرا معنی تازه یی مدعاست اگر گفته را باز گویم رواست یکی قطره باران ز ابری چکید خجل شد چو پهنای دریا بدید که جایی که دریاست من کیستم گر او هست حقا که من نیستم ولیکن ز دریا برآمد خروش ز شرم تنک مایگی رو مپوش تماشای شام و سحر دیده یی چمن دیده یی دشت و در دیده یی به برگ گیاهی به دوش سحاب درخشیدی از پرتو آفتاب گهی همدم تشنه کامان راغ گهی محرم سینه چاکان باغ گهی خفته در تاک و طاقت گداز گهی خفته در خاک بی سوز و ساز ز موج سبک سیر من زاده یی ز من زاده یی در من افتاده یی بیاسای در خلوت سینه ام چو جوهر درخش اندر آیینه ام گهر شو در آغوش قلزم بزی فروزان تر از ماه و انجم بزی