شمارهٔ ۲

روزگار آسوده دارد مردم آزاده را زحمت سندان نمی آید در بگشاده را از سر من عشق کی بیرون رود مانند خلق چون کنم دور از خود این هم زاده آزاده را خوش نمی آید به گوشم جز حدیث کودکان اصلا اندر قلب تأثیری ست حرف ساده را من سر از بهر نثار مقدمت دارم به دوش چند پنهان سازم امر پیش پا افتاده را ای که امشب باده ای با ساده خوردی در وثاق نوش جانت باد من بی ساده خوردم باده را خان و مان بر دوش خواهی شد تو هم آخر چو ما رو خبر کن از من آن اسباب عیش آماده را هر چه خواهد چرخ با من کج بتابد گو بتاب من هم اینجا دارم آخر آیت الله زاده را