شمارهٔ ۵

طرب افسرده کند دل چو ز حد در گذرد آب حیوان بکشد نیز چو از سر گذرد من ازین زندگی یک نهج آزرده شدم قند اگر هست نخواهم که مکرر گذرد گر همه دیدن یک سلسله مکروهات است کاش این عمر گران مایه سبک تر گذرد تو از این خلعت هستی چه تفاخر داری این لباسی است که بر پیکر هر خر گذرد آه از آن روز که بی کسب هنر شام شود وای از آن شام که بی مطرب و ساغر گذرد لحظه ای بیش نبود آنچه ز عمر تو گذشت وآنچه باقی ست به یک لحظه دیگر گذرد آن همه شوکت و ناموس شهان آخر کار چند سطری ست که بر صفحه دفتر گذرد عاقبت در دو سه خط جمع شود از بد و نیک آنچه یک عمر به دارا و سکندر گذرد ای وطن زین همه ابنای تو کس یافت نشد که به راه تو نگویم ز سر از زر گذرد نه شریف العلما بگذرد از سیم سفید نه رییس الوزرا از زر احمر گذرد گر به محشر هم از این جنس دوپا در کارند وای از آن طرز مظالم که به محشر گذرد ور یکی زان همه عمال بود ایرانی گله ها بین خداوند و پیمبر گذرد این همه نقش که بر صحنۀ گیتی پیداست سینمایی ست که از دیده اختر گذرد عن قریب است که از عشق تو چون پیراهن سینه را چاک کند ایرج و از سر گذرد