شمارهٔ ۵۷ - بامداد

صبحدم کاین مرغ گیهان آشیان بال بگشاید فراز کوهسار پنجه و منقار نورافشان او پرده شب را نماید تار و مار در چمن پروانه عاشق منش آن گل جان دار خوش نقش و نگار از غلاف پیرهن آید برون پیرهن بر تن درد از عشق یار بر پرد زین گل به آن گل شادمان بوسد این را غبغب و آن را عذار همچنان آن طفلک شیرین زبان در لطافت آمده چون گل به بار سالم و سرخ و سفید و چاق و گرد با دو چشم چون ستاره نوربار همچو گوهر کز صدف آید برون آید از شادیچه بیرون شادخوار بنگرد بر گلبنان خانگی بال بگشاید همی پروانه وار دست مادر بوسد و روی پدر این در آغوشش کشد آن در کنار