Unut Kızım

Unut kızım! Yalnız beyaz atlar, siyah prensler, Kapısız yürekler binbir kilidiyle, Bir de korku var, Sigaranın dumanı olup, İçinde dolaşan. Unut öğretilen peri masallarını. Bu bir alacakaranlık kuşağı... Boşver kızım! Dünler, bugünler, Yarınlar miatı dolmuş, Çalmayan telefonlar, Habere çalınan umutların var. Bir de dönüşü olmayan gidişlerin. Boşver ‘ erken ölürüm’ ağızlarını, Sendeki kimsesizlik ömür boyu... Gör kızım! Kanaya kanaya yarattıklarını, Beş paralık yüreksizliğe satanları. Çivisi çıkmış dünyanın cellatlarını, Celladına vurulan masumları. Bir de soyu tüketilmiş çocuksuluğun var. Gör ne hale geldiğini. Senin cesedinin katili belli... Vazgeç kızım! Ruhunu zehirleyenin eksperi olmaktan. Böylesine siyah, böylesi beyaz, Bakılamayacak kadar parlak, Görülemeyecek kadar karanlık olmaktan. Bir de dudaklarındaki o isim var. Vazgeç tanrıya küstahlık yapmaktan. Senin tanrıçalığın bu ölümlü dünyadan... Bık artık kızım! Can yakan sözlerin, Eline tutuşturduğu şarap şişelerinden. Bık hergün ölüp, yeniden doğmaktan. Bir de yanılmaktan, yanıltılmaktan. Bık artık yalnış hikaye, yalnış gözlerden düşmekten. Senin filminin bir hikayesi, bir izleyeni yok... Bık artık!