Başa Çıkılamayan

Başa çıkılır mı bununla? Sesi soluğu olmayan, İçten pazarlıklı birşey bu. Tam da gözbebeğime yerleşmiş. Orada olmasa da, olsa da, Eskimeye yüz tutmuş binalarında, Yabancı kent çığlıklarında, Çığlarında, bugünü donduran dünümün. Başa çıkılır mı bununla? Girişi, çıkışı olmayan birşey bu. İşte, çivi yarasından kanayan avuçlarımda. Paslansa da, kabukta tutsa, Şarap şişesinin son damlasında, Kahrolası, akşamdan kalmaların sabahında, Dilencilerin ‘allah rızası’ dualarında. Lanetlerinde, soluğuma muhtaç soluksuzların. Başa çıkılır mı bununla be? Başı sonu olmayan birşey bu. Canlı canlı gömülmüş, ip atlayan çocukluğumda. Çürüyüp yağmur olsa da, yeniden doğsa da, Oyuncak ayıların kopmuş, düğme gözlerinde, İlk aşkın imlası bozuk el yazısında, Unutamayanlar okulunun kırmızı kurdelelerinde. Kimsesiz, kalbi kırık günlüklerde. Başa çıkamıyorum ben bununla! Anne, bana öğretmediğin birşey bu. Uyarılmamış, sular seller altındaki dünyamda. Uyansa da, yangınlarda da kavrulsa, Tam da bana masal anlatmayı bıraktığın yaşımda, Gözyaşlarımı, büyüdüğüm için umursamadığında, Beni her yuvadan itip, her uçamayışımda, Başa çıkamıyorum ben, artık çocuk olmayışımla...