Ellerimde Büyüttüm Senin Aşkını Ben

ceplerimde unuttuğum eller taşırdım avare dolaşan bedenimin yılların yılgını omuzlarında rüzgar soğuğu çatlaklar sırıtırdı yar eli tutmamış avuçlarımda ve bir gün senin ellerin geldi müjde bohçalarında ipek mendiller içinde ellerime ellerimde büyüttüm senin aşkını ben… hayatın bütün ninnileri susmuş kulaklarımın içinde örümcekler hiç gitmeyecekleri ağlarını örerken rüzgarlar bile esmeyi unutmuşken dağlarımın yamaçlarında bir gün bir kış yelinin fısıltısına gizlenip te yuvası yıkılmış bir serçe gibi kondun içerimin en içerisine yüreğime yüreğimde büyüttüm senin aşkını ben… ufuklarını fırtınaların yaladığı serçelerin konacak ağaç bulamadıkları ormanlara gizlemiştim yosun yeşili bakışlarımı kirpiklerimde cam kırıntısı acıları kapamışken gözbebeklerimi dünyanın gözlerime düşman pırıltılarına bir gün nur damlalarından bir damla gibi girdin gözlerime gözlerimde büyüttüm senin aşkını ben…