Kimbilir

bir aralık ayazında uzattım ellerimi sana, bilmiyorum belki de boşlukta kalacak elim, belki de bir ömür boyu hayaline sarılacak bir ömür boyu hayalinle sabahlayacak bedenim rüyalarına girsem bile melekler gibi sen bunu hiç bilmeyeceksin, ellerimi uzatmadığımı zannedecek kimbilir belki de üzüleceksin... yemyeşil bir dünya kurmaya çalışmıştım oysa gözlerim senindi, ruhum gibi, bedenim gibi bir anlık değil, bir günlük değil, süresiz... gözlerine her baktığımda derin ufuklarında kayboldum senin gözlerinin derinliğine daldım, çıkamadım, işin aslı çıkmak da istemedim.. yarınlara, uzak zamanlara, kıskançlığa inat gözlerim senin... ama sen bunu hiç bilmeyeceksin, sana bakmadığımı zannedecek. kimbilir belki de üzüleceksin... ayağıma demir çarıkları kuşanıp yarınların olamayacağımı bile bile düşmüştüm yollarına dağ, bayır ve amansız mesafelere kafa tutarak bunu sen hiç bilemeyeceksin, sana gelmediğimi zannedecek kimbilir belki de üzüleceksin... Sesini her duyduğumda, çağlayanlar döküldü yüreğimin tenhalarına melek fısıltılarına boğuldu dünyam kısık feryatlarımla haykırdım sana seni duymadığım zannedeceksin kimbilir belki de üzüleceksin...