Suskunluğumu Sustur

bütün dayanaklarını yitirmiş bir dünyadan geliyorum bir sonbahar rüzgarında kırılmıştı bütün dallarım sensiz yaşanan zamanların ötesinden geliyorum yayan yapıldak... ufuklarımda kara bulutların laneti kol gezerken sığındım senin dalgakıranına karanlıklarıma doğan bir şafak oldun sen... gün ışığının perdelerimden sızmasını beklerken unutulan bir ömür kaçıp gidiyordu ellerimden ağlamalardan kan kaynağına dönen gözlerim vardı benim yeşillikten kor kızıllığına dönüşen... Hadi sil gözyaşlarımı daha fazla kanamadan usulca süzül içerime, sol yanım bomboş bak yıllardır seni bekliyordu bu öksüz gönül gir içine sonsuzluğumun ve sar kollarını yılların yorgunu bedenime... bak senin melodilerin çınlıyor odamın duvarlarında çınlıyor düşlerimi çalan ruhunun lirik sesi uzan.. uzan ve son kez yakala seni bekliyor yalnızlıktan soğumuş bedenim ısıt beni... kır camlarını yüreğimin sır saklamıyor artık yalnızlığa vurduğum mühür açılmayı bekleyen kapalı bir zarf ömrüm... mırıldanışlarında uçuşuyor özlemlerim gir en derinlere gözlerimin yemyeşil bir dünya bekliyor seni orada tut.. bırakma sakın sana uzanan ellerimi suskunluklarım seninle sussun ve bu son olsun...