Y/ol
İ İrfan Özcan
0
Altın Yaprak
Ölü düşler renk vermiyor artık
Geceler şahidimdir
İçime sinmiyor dolunayın solgun beyazı
Bu tenhalık ve bu hüzün
Nedir ki içimdeki bu garip tortu
Bütün ağlama duvarları benimdir diyorum
Ve bütün ağlayanlar benimdir
N'olur bir mağfiret…
Bir yol…
Dağılan harfleri toplamak beyhude
Kan döküyor baksana güvercinler
Bir yerde, çok yerde ve her yerde
Bir yürek çırpınışı
Bir karabasan
Durmuyor ayaklarımdan kayan yollar
Serçeler bile can alıyor şimdi
N'olur bir rahmet
Bir yol…
Bir yol;
Ah! Ötelere gidecek bir yol…
Gözlerim delip geçtikçe mesafeleri
Bütün adımlarım yavan kalıyor
Paket paket istifleniyor şiir
Sanki bir el eziyor çiçekleri
Tebessümden intikam alıyor bir çift göz
Kök salıyor alnımın teri avuçlarıma
N'olur bir patika
Bir yol….
_/__
Bu yalnızlık anında, bu biçare zamanda
Ölmüşken bütün kalabalıklar
Yine de ölümcül olmamalı mısralar
Asil olmalı… Ahsen olmalı…
Ki; şiir dediğin -en- sevdiğine yazılır
Kanatlanmalı, kanatmamalı
Ve işte tam bu anda
Ey sebebim!
N'olur bir kalem
Bir yol
Y/ol
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş