Belkide İsyan(kendime)

Yine isyan, yine git gel, sebep yokken üzülmek Of sevdalı başım senden çekeceğim var anlaşılan. Yakıyorsun, yıkıyorsun, bir harabeye dönüyorum her seferinde Bilmem ama böyle giderse; biraz sor ayaktasın. Bir an kaos, bir an umut ve bir yandan yokluğun Üşüdüm, ne olursun gel artık üzme beni. Önüne geçilmez çağlayanlar gibi yok ediyorsun. Bilinmezim, umutsuzluğa umudum, kalbime sevda, Yokluğuna varlığım ve gözyaşımdaki tebessüm. Bu halim iyi değil biliyorum. Sen söyle ne yapmamı önerirsin, güleyim mi? Yoksa akmayan gözyaşlarımla ağlayayım mı? Derlerdi inanmazdım; Bu sara nöbetleri gibi zamansız, amansız Ve acımasız gelen sancın; yokluğun. Bitip tükenmekteyim belki bir bahar Belki on bahar daha bilemem Seninde mazlumluğun, mahmurluğun ve gözlerin umut peşinde Umutsa kendi halinde soldu. Kırılganım ve yokluğunla ölümüm arasında mekik dokuyorum. belki sevda yakın, belki de çok uzak. Bekliyorum çiğdemler çiçek açmadan Yazım kışa dönmeden, sevdan beni öldürmeden gel. Düşlerimi süsleyen sevgili nerdesin? ararım, sorarım ama yoksun Ve ben yalnızım bir sahipsiz mezar gibi. Güvercinler uçuruyorum sana kalbimin maviliklerinde Bir tutam gözyaşıyla sevgi bağladım darağacına Bir gün unutma bir gün, başın öne düştüğünde Belin bükülüp, ellerin titrediğinde anla beni. Türkü okuyorum sana, yarına ve bana Gönül darağacında sallanacak bir gün, mahşer meydanında soracaklar; -"Ne yaptın?" -hep bekledim, bekleyeceğim. -"Ne beklersin ey fani?" -Kaybettiğim yada aslında olmayan seni. Yani umudu, sabahı, şafağı ve alacakaranlığı. Sevgisiz kalbimi, yaşsız gözümü, yorgun gönlümü Taşıyorum sana ve bende kalan neyin varsa yakıyorum Çünkü yarın senle uyanmak istemiyorum. Unutmak istiyorum, atmak istiyorum dipsiz kuyuya. Ne oldu üzüldün mü? Bak işte buna sevindim. Aşk fedakarlıksa al yükümün yarısını taşı taşıyabilirsen, Çünkü ben senin payına düşen yükü taşımaktan yoruldum. Nedendir bilinmez içimden seni öldürmek geliyor; Yani kendimi. Tuhaf bir saplantı işte takma kafana... Ocak 2003 Erzurum