Serzeniş

-Anneme ithafen... Herşeye inat yaşamaya çalışırken; Uykuların bölünür en derin yerinden, Tatlı rüyalardan ayrılır, Kaybolursun hayatın acı yüzünde. Titreme sarar bütün vücudunu, Geceler seni gizleyemez olur karanlığında, Kör kurşunlarla vurulursun tenha bir vakit. -Umut..dersin. - O şerefsiz; zaten hiç olmadıki. Yakarırsın yaradana bir an önce göçmek için, Nafile! Bu acılar senin. Ve en sevda halinle aşka düşersin, Sonra ölümünü müjdeler dost bildiklerin. Kaçarsın dağlara sığınırsın, Olmadı denize düşer yılana sarılırsın. Kimse anlamaz halinden, İlk önce aşık derler sonra tımarhanelik, Ve daha neler neler... Hata yaparsın bir ile biri toplarken; Sonucu bir bulursun, Çünkü o bir sensin, diğer bir mi? O onursuzluğuyla yaşar hayatını. Sonra öfkelenirsin tansiyonun yükselir, Göremezsin sevdiğini yanarsın. Analar ağıt yakarken oğulcağızlarına, Sen de kirli peçetelerle derin yaranı sararsın. Bu feryadımı dağlara yapsan, Utancından gökyüzü ağlar. Düşen damlalarda kendini ararsan; Islanırsın. Gece altını ıslatan çocuklar gibi dayak yersin. Sebep sorma bana annem geldi aklıma; Ciğerparem, biriciğim, yufka yürekli sabır abidem, Gök bakışlı gül yüzlü canım anneciğim. -ağlama ne olursun oğlun iyi. Yatağını kaybetmiş nehir gibi aksada -yolunu bulur sen merak etme! Herşeye inat yaşamaya devam Pürüzlü fiyaka atmayı beceremezsekte Hayatı onurlu yaşamayı biliriz... Haziran 2003 Erzurum