Hüzn-i Aşk

kalbim, hüzün çağlarından kalma bir aşk yaşıyor dokunduğum tüm güller zamansız soluyor kırlangıç pişmanlığı mevsimleri dolduruyor imkansız dedikleri şey günbegün başıma geliyor çöllerde bir mecnun, bahtıma düşüyor kalbim, hüzün çağlarından kalma bir aşk yaşıyor kazdıkça aşkın madenini anlımdan terler boşalıyor her kazmada bir başka ümit yüreğimi hoplatıyor her kazmada bir yokluk ciğerlerimi dağlıyor zaman ve mekan bu ne divaneliktir, diyor kalbim, hüzün çağlarından kalma bir aşk yaşıyor varlığın bir kez güldürüyor, yokluğun bin ölüm oluyor bir mutluluğa bin ah düşüyor sahnede kanlı bir othello oynanıyor Julied, Romeo ölmeli, diyor kalbim, hüzün çağlarından kalma bir aşk yaşıyor