Dönemeç

oradaydı işte yolların yolları doğurduğu öykülerin öyküleri unutturduğu bir dönemeçte soluklanan bir yolcu gibi ''bir yerlerde ayrı düşmüştü bellekler aynı şeyler hatırlanmıyordu birinin durduğu noktada öteki kendine başka bir yön buluyordu birinin yüreğinde kök salan anılar ötekinin damarlarından akıp gidiyordu'' bu kıyametin bu tufanın bu yıkımın ve bunca acının onsuz da yaşanabileceğini anlatmak istercesine öylece duruyordu gözlerine yansıyan gözleri mühür gibiydi kırdığı kıracağı kalplere ardına bakmadığından olsa gerek ne taş kesiliyordu ne de tuz bir dönemeçteydi yalnız kalmıştı yarısı kelebekti yüzünün yarısı tırtıl güneş battı ay çıktı yıldızlar çoğaldı ufka bakıyordu gözleri nedense hep ufka başka bir kuş kafilesi ile yeniden uçabilmek için