Güz Akar Gözlerinden

İçine çökerken uzaklar Tan örsün yüreğini sevdayla... Yalnızlık ağladı tanın doğumunda Üç beş pare top atışıyla. Nedensiz yandı yürek Yakamoz pırıltılarında... Yalnızlık ağladı gün batımında Uçuverdi saçları bahara doğru Döküldü saçlarına Karbeyaz bir aydınlık. Görünce aşkın silüetini Önündeki durgun suda, Güz aktı gözlerinden Damla damla ... Birden Hiç aşina olmadığı Sesler duyumsamaya başladı. Gözlerinden akan Güz Karıştığı suyla konuşuyordu. "Her an yüzünü sürdüğün Ve sonsuz kere öptüğün Bu toprağa beni de kat. Sürükle içinde aktığın Son noktaya..." Durdu ve Gözündeki son Güz damlasının Suya düşmesine izin vermeden kalktı. Başını papatya gibi Doluşmuş bulutlara çevirdi. Aralarından süzülen bir ışın Son güz damlasıyla buluştuğunda Yansımayla efsunladı sevdayı. Duygular candan öte Yürek sızıltılarıyla kaynamada Güz akıyordu gözlerinden Özlenen Kadınlığa....