Mum Kokulu Gölgeler

Bir şair yalnızlığıdır yüzüme düşen.... Anemonların konukları vardi geceyi aydınlatan ve Deniz dahi yakamozdu düşlerde Bir gözyaşı süzülüşü kadar yakın Bir iç çekiş kadar tutsaktı yürekler Uzansa güneşi tutabilecek kadar büyük elleri Günü tutar karanlığa saklardı aydınlığı Masmavi bir fırtına eserken gözlerinden Dökülürdü çisenti öğüt söylevlerine Nazar tutmamış Mahir zirvelerin kokusu Gün doğdu hep uyandıkların Ulaşında Çokca bir gülümseme yayılırdı Gönül yolculuğuna sallanan ellerin ardından Çıkılan düşün paylaşımlarında Sarılırdı yoksulluk zemheride sımsıcak Söylenirdi bakışlar umut türkülerinde Bir sabah ayazı sarıyorken avluyu Gün ışığına hasret Üç ıhlamur açtı gönüllerde Sonra Sindi gece tanyerine usulca Sakındı Mum kokulu gölgeler ... Not: "Gittim padişahtan ferman getirdim, herkes sevdiğine sarılsın diye..." Bu şiir onlara adanmıştır...