Son Perde

Kaç bahar yakıldı sevda sarışlarına Kaç ateş körüklendi göz alışlarından... Yorgun damla serpintileri gibi hayat Hedefe doğru hep düşüş sinyallerinde Yürek çağrıları durmaksızın amanlardayken Aldırışında değildir süregiden zamanın Ne zaman bir kemane tarasa gönül tellerimi Titrer içim erir giderim ten okuyuşlarında Her çekişte hüzün sellerim doluşur boşluğuna Sararım sımsıkı aşklarımı diyez salınımlarına Gözlerine hazan çekmiş ihtişamın düşleri Fokurdar nargile misali dumanında sensizlik Uğultusu müşkülpesent sevda artıkları gibi Vurur bir bir ihanet sancılarını an ve an Düşer yalnızlık parmak uçlarına sersefil Uzar dolanımı ayın karanlık yüzüne ecelsiz Su serpisi kırılma eşiğinde aşklar Dalgın gözler ebem kuşaklarında mapusluk Kırık dökük hatıraların sararmış fotoğraflarıyla İner hayat omuzlarından asude pişmanlıklarla Solumaları kesikleşince sevdanın Ter soğumaları kitler muhabbet telaşlarını Bir derin sessizlik sarar ürperti koşuşmaları İner büyüsü aşkın sevda silüetlerine de Son perde diye haykırır çığırtkan Ahir zaman finallerinde... "Son perdeler inmeden bir daha sevmeli. Bir daha bir daha. Vakit varken... Haydi"