Anam

Aile mutlu, kardeşler güleç, Cıvıl cıvıl, gürül gürüldü hanemiz; Her bayram dolardı avlumuz, Dudaklarımızda vuslat şarkıları... Şakalaşır, oynaşır, gülerdik; Toplu sofralarda, Aynı tabağa salardık kaşığı. Anamın pişirdiği yemek, Bir başka tat, Bir başka lezzetteydi. Anam pişirir, Biz yerdik. O, bizim her şeyimizdi; Soğuktan ve sıcaktan korurdu, Gömlek gömlek, ceket ceket, Sanki onu giyerdik. Yorulma bilmezdi anam, Çalışmayı çok severdi; Çalışmayı da bizi de severdi. Attırırsak kafasını, Arada bir de döverdi. Ama acımazdı onun vurduğu yer, Zaten çoğu kez vuramazdı. Yılları böyle tükettik, Harcadık hayatı anlamadan. Büyüdük; Çoluk çocuğa karıştık, Dağıldık birer birer. Başka iklimler, Başka şehirler... Kendi mecrasında akan nehirler misali, Farklı deryalara döküldük. Eskisi gibi buluşamıyoruz, Şen şakrak olup Aynı odaya doluşamıyoruz. Neydi o günler! Hepsi geride kaldı. Ev bark telaşı, dünya meşakkati Derken Herkes derdine düştü, işine daldı. Ama anam, O güzel anam, o canım anam, Yine aynı tadı, Yine aynı hayatı, aynı güzelliği paylaşmanın hasretiyle, Gözleri yolda bekliyor. Bükülen beline, Titreyen eline aldırış etmeden, Ufukları gözlüyor, Bizleri özlüyor. Rahmetli babamın diktiği fidanlarla konuşuyor. Onlarla oyalıyor kendini; Kopamıyor oradan. Ihlamur ve iğde ağaçları, Çardaktaki asma, En iyi dostu. Geçmişi onlarda görüyor, Vefayı onlarda buluyor. Ey eli tesbihli, Dili tevhidli, Alnı secdeli anam! Sana yeterince evlatlık yapamıyoruz; Kahrolası şu dünyadan kopamıyoruz. Affet bizi affet; Elleri nasırlı, Yüzü nurlu anam! Acılarla yoğrulmuş Ama onurlu anam!