Erzurum

Karlar ülkesinin çocuğuyum Beyazın nam saldığı Çilenin buram buram tüttüğü Bir diyârdır benim yaşadığım İçli sevdalarla yüklü Yüreği türkülere vurgun Sabırlı insanlar yurdudur Erzurum Boynu tevekkülle Hak' ka çevrili Kanaati katık edip ekmeğine Tüketir ömrünü Tıpkı bir türküdeki gibi: 'Başı pare pare dumanlı dağlar Firkatinen aşıp giden yine ben oldum. Eller göçün çekmiş gider yaylaya Göçün çekip sarpa düşen yine ben oldum. Ecel kalesine gidenler gelir Emir haktan vade yetenler ölür Nidem sevdiceğim elden ne gelir Ayrılık defterini yazan yine ben oldum...' Ak bir sonsuzluğun ortasında Dayamış sırtını Palandöken'e Mana erleriyle dolu toprakta Vermiş bir zirveyi Ulu bir sese Bu şehrin Sokağı...caddesi...çarşısı... Destansı bir geçmişten Bize tarih mirasıdır Ve bu destan şehrin hayalhanesinde Şimdi bir kız gezmektedir: 'Elinde divit kalem Dertlere derman yazan' Kalem kaşlı, sırma saçlı bu güzel Gönlünün şenliğini türkülere dökmektedir: 'Erzurum oylum oylum Geliyor servi boylum Servi boylum gelince Şen olur benim gönlüm' Erzurum kal'ası taş Çift gezer iki gardaş Büyüğü şöyle böyle Küçüğü cevahir taş' BU ŞEHİR SESİDİR BAŞTANBAŞA BİR MİLLETİN BU ŞEHİR BEKÇİSİDİR YÜZYILLARDIR HÜRRİYETİN Belki hiç bir zaman Kadri bilinmeyecektir Erzurum'un... Ama vatan uğrunda terk-i can etmek Hep muradı olacaktır Erzurumlunun...