Bir Takım Altın Yıldız

Beş Haziran... Oniki altın yıldız sallandı göklerin kucağında Düşeceklerdi, kayacaklardı Hem de bir daha hiç Kavuşmamacasına... Aynı yürek içinde Tam oniki kişilerdi Sallandılar, devrildiler, savruldular yerlere Hepsi farklı bir yere Uzak değildi, görünüyordu yolun sonu Hem de hiç Uzak değildi... İki saniye ya da koca bir ömür... Bitmek bilmeyen bir haykırış Kopacaktı, kopmadı... Çekemedi yer içine kimseyi Alamadı göğsüne bu oniki kişiyi Ya da erteledi buluşmasını Kimbilir, belki daha vakti Gelmemişti... Ne gözler yaşlı kalacaktı Ne yürekler dalgalanacaktı arkalarından Ne Şahin kavuşacaktı Nilay'ına bir daha Ne İsmail görecekti o Duygu'nun yüzünü Ramazan Tarsus'una dönemeyecekti hiç Ve oniki altın yıldız parçalanacaktı Dağılacaktı... Silinecekti gökyüzünden Belki de bir daha böyle bir takım Hiç varolmayacaktı Bir daha... Hem de hiç...