Mevsimin Getirdiği

Her mevsim bir serçenin ağıtıdır güne yakılan Yaz aşıkları gibi yana yakıla türküler dizer ağacına Bıkmadan usanmadan söyler şarkısını Ta ki ağacın yaprakları yorgun düşene kadar alkışlamaktan Yavaş yavaş kurudukça gözlerinin önünde sevgilisi O usanmadan çağırır, çağırır Kış geçer buzdan bir yorgan çekilir yavaş yavaş ağacına Kırpıştırarak gözlerini suskun bakar, bekler Her güneş doğuşunda yeni bir ümitle Tekrar dener şansını aylar boyu usanmadan... Bilir... Bir sabah mutlaka... Ve bir gün yanıt gelir şarkısına bir çift beyaz çiçekle, Solmadan yüreği ellerinde, sevgilisi de çıkagelir artık, Dallarında binlerce bembeyaz kelebekle... Isınan bir güneş bulurlar sonra sevdalarına Griden beyaza dönen bulutların arasında. Yeniden aşk iklimine döner takvimler, Isıtırlar küçücük yüreklerini nisan yağmurlarında... Bahar açtıkça bütün dağları toprağımın, Ve serildikçe ovalarına mevsimin yemyeşil elleri, Bir düğündür koparır yüreğinde doğanın. Her bahar bir vuslat, her bahar bir Şeb-i arus, Yeniden uyanışı asırlardır eskimeyen bir tutkunun... Geldiğinde bir kendi gelir sanırsın ama, Hüznü sürükler içinde beyaz bir bulutunun... İşte bundan hiçbir yürekçe anlatılamaz bahar, Yağmurda ıslanan körpe bir beyaz akasyayla, Mayıs doğumlu bir serçenin çığlığı kadar...