Sustukça Çoğalan Hüzün

Nakaratı sende kalmış, notası yitik bir şarkı değerken gözlerime.. Peltek bir dilin, yakarışlarından ölürdü o an sesim Sustukça çoğalandı hüzün.. Çoğaldıkça hüzün, büyürdü insan içinde ses Ve gece tanıklık ederdi korkusundan altını ıslatan şehirlere. Zaman kendi içinde saklanan yalancı bir şair.. Bizler zamanın yarattığı birer şiir. Kent sağanak altındayken, kayboluyordu çocukluğumuzun uçurtmaları.. Sonra; sus bayramına yatardı gözlerimiz.. Bir kaç kelime sallarken dizlerimizde.. Ağlayan kalemlerimiz vardı.. Birde sahibinden az kullanılmış intihar provaları.. Hadi uzan geceye… Militan duygularım ayaklandığında, Baskın yesin senden uykularım.. Yanaklarımda seksek oynayan bir kız çocuğu… Tutunamadığı çocukluğunun ismini arayan bir ben… Sesin değerse o an sesime.. Yüzün geçer içimden … Adı olmasa da masal kahramanlarımızın Uykusuna uzandığımız hayallerimiz. Balonlardan çaldığımız renklerimiz var bizim.