Geceleyin Bir Koşu

Külden bir ağzım vardı mermilerden önce çanların saçlarıma değdiği yerde ulurdu Mori, bakırcı çarşısı, incitepe ağzımın üniformasına sokulurdu. Bir çocuğun ağrıyan gülüşü vardı mermilerden önce Onu gizlice öperdim. Onu sürüngen yumurtaları ve mezarlarla birbirine açılan karanlık mağaralarla öperdim. Öyle sessiz, öyle gelişmeyen bir yangına bir insan kıvranışını bırakırmış gibi bir acı saplanırmış gibi sol böğrüme ellerime Mori'yi eklerdim. Ağzım ağızla doluydu mermilerden önce. Mori vardı usunu bir seccade gibi kullanan yaşamakta Mori'nin köpekleri vardı herşeyden önce her akşam adını yıkardı mahalle çeşmesinde ayaklarını yıkardı, tertemiz tanrılar çıkarırdı ortaya. Nasıl ki doğuran ve öldüren köpekler gezinir herkesin şapkasında ki herkesin şapkası mermilerden öncedir, - Elma dersem çıkma.