شمارهٔ ۱

دردا و حسرتا که مرا کام جان برفت وآن جان نازنین به جوان از جهان برفت دل پر ز مهر روی چو ماهش بدی چه سود کاندر فراق روی وی از تن روان برفت بلبل بگو که باز نخواند میان باغ کان روی همچو گل ز در بوستان برفت ای دل بگو به منزل جانان تو کی رسی کآن جان نازنین ز پی کاروان برفت فریاد و ناله ام ز سر چرخ هفتمین بگذشت و اشک دیده ام از ناودان برفت سلطان بخت من به سر تخت وصل بود آخر چرا به بخت من او ناگهان برفت ای نور دیده شد ز غم تو جهان خراب کان نور دیده ام ز جهان نوجوان برفت آخر کدام حسرت و دردی که از جهان با خود ببرد و از دو جهان ناتوان برفت