شمارهٔ ۱۰۵۹

من چو بلبل ناله های صبحگاهی می کنم وز سرشک دیده از گل عذرخواهی می کنم از خیال ماه رویت دلبرا دانی که من غوص در دریای مهرت همچو ماهی می کنم گرچه از بار گنه در بحر غم مستغرقم لیکن ای دل تکیه بر لطف الهی می کنم صبحگاهان چون به درگاهش کنم عرض گناه روی خود گلگون ز اشک و چهره کاهی می کنم گرچه درویشم به کنج عافیت از گنج فقر بر سر تخت قناعت پادشاهی می کنم عذر بدبختی چه خواهم بی تکلف مجرمم زآنکه در راه وفا بی رسم و راهی می کنم بی نیازا بین نیازم را و عذرم درپذیر چون در این حضرت دعای صبحگاهی می کنم شرح دردی می نویسم مطلق از خون جگر گرچه کلکم را ز دیده در سیاهی می کنم گفتم ای دل تا به کی در خون جان ما شوی گفت آری از جهان ترک مناهی می کنم