شمارهٔ ۱۰۸۱ - استقبال از حافظ
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
ما تو را دلدار خود پنداشتیم
وز تو چشم مردمی ها داشتیم
تخم مهر رویت ای نامهربان
سال ها در وادی جان کاشتیم
هرچه کردی با من از جور و جفا
گرچه آن بد بود نیک انگاشتیم
تا نهادی دل به مهر دیگران
ما امید از لطف تو برداشتیم
سال ها تا رایت مهر و وفا
عاشقانه در جهان افراشتیم
چون جفا و جورت از حد درگذشت
کار خود را با خدا بگذاشتیم
گر به ناحق غمزه ات خونم بریخت
جانب حق را فرو نگذاشتیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş