شمارهٔ ۱۱۰۲

درد دل خویش با که گویم درمان دل خود از که جویم بی روی تو اوفتان و خیزان سرگشته زلف تو چو گویم جانم به لب آمد از فراقت در جستن وصل چند پویم بر حال دلم دهد گواهی خوناب دو چشم و رنگ رویم در شوق میان همچو مویت از غصه گداخته چو مویم از خاک وجود ناشکیبا گر کوزه گری کند سبویم بر شادی دوست و رغم دشمن من ترک وصال تو نگویم تا چند تحمل فراقت آخر نه ز آهن و نه رویم ای نور دو دیده چهره از غم تا چند به آب دیده شویم گر یار ز عشق خویش صد داغ بر جان و دلم نهد چه گویم از جمله مخلصان چه باشد من بنده بندگان اویم غیر از تو کسی دگر ندارم ای از دو جهان تو آرزویم